Eiger, alpejska ściana płaczu

Autor: 29 lipca, 201513 listopada, 2017De-stress
Eiger monch jungfrau


Eiger. Ta nazwa brzmi dumnie. Równie dumnie wygląda północna ściana Eigeru, która króluje nad szwajcarską wioską Grindelwald.

Opowiemy dziś o górze. Górze przepięknej. Super-malowniczej. Wzbudzającej jednak słodko-gorzkie odczucia wśród alpinistów. Dlaczego? Eiger od XIX wieku jest areną zmagań alpinistów z całego świata. Jego północna ściana pochłonęła niezliczoną liczbę ofiar i pozostała niezdobyta aż do 1938 roku. 

Szwajcaria. Kanton Bern. Jedź nad jeziora do Interlaken. Stamtąd to już tylko rzut beretem do Grindelwald. Wioski przysłoniętej ogromnym cieniem. Cieniem potężnej góry pełnej sprzeczności. Góra Eiger dosłownie króluje nad całą doliną. Brakuje jej zaledwie 30 metrów do bycia czterotysięcznikiem. W samych Alpach jest blisko setka szczytów wyższych od niej. Pomimo tego Eiger jest ikoną Alp i jedną z najbardziej rozpoznawalnych gór w Europie.

Szwajcarscy ratownicy górscy mieli prawo odmówić wzięcia udziału w akcji ratunkowej na północnej ścianie Eigeru.

Informację taką znalazłem w książce pt. “Biały Pająk”. Więcej o tej książce przeczytasz za chwilę. A tymczasem …

 

Eiger jest praktycznie na listach todo alpinistów z całego świata. Przyczyną jego sławy jest północna ściana Eigeru (niem. Eiger Nordwand) zwana również z niemieckiego Mordwand, czyli mordercza ściana. Pozostawała ona niezdobyta aż do 1938 roku, a wcześniejsze próby kończyły się tragicznymi wypadkami. Od 1935 roku odnotowano ponad 70 śmiertelnych wypadków na północnej ścianie Eigeru.

 

Na dobry początek możesz pobrać sobie elektroniczny szlak Eigeru. Możesz go obejżeć w Google Earth.
Szlak Eigeru

“EIGER TO ZŁY SHREK”

 

Nazwa Eiger pochodzi co najmniej ze średniowiecza. Nazywana była wówczas w języku łacińskim ‘Egere’. Niektóre źródła podają, że nazwa pochodzi od starogermańskiego ‘Hej Geer’ co oznacza ‘wysoki szczyt’. Niektórzy uważają, że nazwa pochodzi od ogra, czyli takiego Shreka tylko, że złego.

Po raz pierwszy góra (sama góra, nie jej północna ściana) została zdobyta już w połowie XIX wieku. Wtedy to rozpędza się jej światowa kariera.

Zostaje opisywana, portretowana, później fotografowana na tysiące sposobów.

Zaszczyt rozdziewiczenia szczytu przypadł Irlandczykowi Charlesowi Barringtonowi w sierpniu 1858 roku. Dotarł na szczyt zachodnią granią (ta po prawej patrząc na północną ścianę). Jest to najłatwiejsza i najbezpieczniejsza droga na samą górę. Oczywiście pokonanie tej drogi wymaga nie lada wysiłku, w końcu jest to alpinizm w czystej postaci. Dla wtajemniczonych podaję, że droga ta ma skalę trudności 5.3.

Mniej pewni amatorzy alpinizmu mogą wynająć przewodnika i zdobyć Eiger wspinając się tą historyczną drogą. Gwarantujemy, że tłoku na niej nie będzie w przeciwieństwie do legendarnych szlaków na północnej ścianie Eigeru.

Północna ściana Eigeru - eiger north face

 

 

FAKTY

Wysokość 3970m

Wybitność to tylko 356m

Gdzie? Szwajcaria, kanton Bern

Ściana północna Eigeru ma 1800 m

Szczyt zdobyty po raz pierwszy w 1858 roku

Ściana północna zdobyta pierwszy raz w 1938 roku

 


PÓŁNOCNA ŚCIANA EIGERU

 

Północne ściany gór na półkuli północnej oferują najbardziej groźne i wymagające szlaki wspinaczkowe. Wyeksponowanie na północ oznacza najmniej światła za dnia, a za tym idą najniższe średnie, dobowe temperatury w porównaniu do ścian skierowanych na inne strony świata.

Szlaki ścian północnych są do tego najbardziej oblodzone.

Rekordowy czas wspinania się na północną ścianę Eigeru to 2 godziny 28 minut i należy on do młodego Szwajcara Daniela Arnold’a. Nieźle co? Tym bardziej, że chodzi o wejście solo i bez zabezpieczeń. Na wyposażeniu miał tylko raki, czekany i kask. Jego wejście zarejestrowano na filmie, którego skróconą wersję obejrzysz tutaj.

Tym rekordowym wejściem, Daniel zdetronizował legendarnego Ueli Stecka. Był lepszy od niego o 20 minut!

A propos, Ueli Steck. Był to jeden z najbardziej znanych i wybitnych alpinistów na świecie. Do jednego z wielu niesamowitych osiągnięć tego gościa należy zdobycie trzech koron Alp Berneńskich czyli Eigeru, Möncha i Jungfrau w ciągu 28 godzin. Chodzi oczywiście o ich północne ściany.

Niestety Ueli kwietniu 2017 miał tragiczny wypadek w Nepalu i zginął. Ta straszna informacja była przyczyną powstania

tego tekstu:

Dlaczego w górach giną ludzie

 

Wracając do północnej ściany. Poniżej widzisz tytułowe zdjęcie w całej okazałości. Te domki na pierwszym planie to nie jest bynajmniej Kleine Scheidegg. To siostrzana stacja narciarska – Männlichen. Zdjęcie zostało zrobione ze szczytu o tej samej nazwie.

Stacje Kleine Scheidegg znajduje się za pierwszoplanową górą – Tschuggen. W porównaniu z tłem na którym są od lewej Eiger, Mönch i Jungfrau, wygląda ona jak mała górka. Ale uwaga, jest ona wyższa od naszych Rysów.

Eiger monch jungfrau

 

Biały pająk

“White spider” to książka o pierwszym wejściu północną ścianą. Autor tej książki był jednym z bohaterów tego wyczynu z 1938 roku. Był to Heinrich Harrer.

Tak, tak. Ten sam Heinrich Harrer od “Siedmiu lat w Tybecie”. Ten, który uczył Dalajlamę. Którego został zagrany w filmie przez Brada Pitta. No i wszystko jasne:-)

Książki do czytania nie polecam, bo jest długa i nudna. Jak ktoś przebrnął przez pierwszą stronę “Nad Niemnem” to wie o czym mówię ;).

Z tej książki natomiast dowiedziałem się kilku interesujących  rzeczy. Na przykład tego, że gospodarze Eigeru, czyli Szwajcarzy, zdobyli północną ścianę jako trzeci w historii.  Do tego czasu Szwajcaria była negatywnie nastawiona do prób wspinaczy z całego świata. To w tym okresie ratownicy mieli prawo odmówić wszczęcia akcji ratunkowej na północnej ścianie.

W rzeczywistości Szwajcarscy ratownicy nie mogli przechodzić obojętnie koło tragedii na Eigerze i robili co mogli żeby pomóc tym co mieli mniej szczęścia.

biały pająk eiger

 

JUNGFRAUBAHN

 

U podnóża Eigeru jest stacja kolejowa Kleine Scheidegg (2061m). Tutaj zimą dojeżdża się pociągiem z wioski Grindelwald żeby pojeździć na nartach w lokalnym ośrodku.

Nie jest to jednak stacja końcowa.

Można się przesiąść tutaj w pociąg który jedzie jeszcze wyżej aż na przełęcz Jungfraujoch, która mieści się na wysokości 3454 m n.p.m. Znajduje się tam jedno z najbardziej znanych obserwatoriów astronomicznych i jedno z najwyżej położonych na świecie.

Wracając jeszcze do samego pociągu, to ciekawostką jest, że jedzie on przez większość czasu tunelem wydrążonym w górach Eiger oraz Mönch. Na trasie są dwie stacje wewnątrz góry, gdzie pasażerowie mogą wysiąść i podziwiać widoki przez wydrążone okna.

Przejażdżka taka kosztuje w najtańszej wersji 145 franków szwajcarskich. Trzeba tylko wybrać kurs wczesnym rankiem lub późnym popołudniem.

 

 

 

 

 

Obserwatorium Sphinx

Stacja końcowa kolei Jungfraubahn jest na przełęczy Jungfraujoch. Znajduje się tam również obserwatorium astronomiczne Sphinx, które jest jedną z najwyżej położonych stacji badawczych na świecie. Jest na wysokości 3571m n.p.m.Strona www obserwatorium

 

 

GRZYB NA EIGERZE

Eiger Mushroom

Na Eigerze wyrasta grzyb. Serio. To co widzisz na zdjęciu to taka dziwaczna forma skalna, która zwyczajnie z wyglądu przypomina grzyba. Jest to popularny punkt startowy dla basejumperów.

Pozostając jeszcze chwilę w kategorii sportów ekstremalnych to na północnej ścianie Eigeru można również uprawiać speedriding zwany też speedflying. Jest to sport hybrydowy – jeśli można go tak nazwać – bo jest on połączeniem paralotniarstwa i narciarstwa. Obejżcie poniższe wideo.

 

[column size=one_half position=first ]

 

[/column]
[column size=one_half position=last]

[/column]

SZLAK EIGERU

 

Z wioski Grindelwald wiedzie ponad 10-cio kilometrowy szlak wzdłuż zbocza północnej ściany Eigeru. Poniżej znajdziesz kilka informacji o tym szlaku. Kilka lat temu próbowaliśmy go pokonać, jednak w połowie zawróciła nas burza.

Pierwsza część szlaku nie jest wymagająca. Momentami nudna. Przeplata się kilka razy z trasą pociągu Jungfraubahn. Druga połowa szlaku jest już blisko ściany Eigeru więc zdecydowanie mogą zaistnieć zagrożenia na przykład w postaci spadających okruchów skał zrzuconych niechcący przez wspinaczy.

Jak jest w rzeczywistości nie wiemy, ale zdecydowanie nie należy wykluczać tego typu zagrożeń. Trzeba też wziąć pod uwagę, że jeśli wracamy tą samą drogą tego samego dnia to trzeba liczyć 20km do pokonania, czyli należy dodać jakieś 2 godziny szybkim marszem z górki. Poniżej znajdziecie kilka przydatnych informacji o szlaku.

 

 

href="https://www.7hillz.pl/shared/eigertrail.kml" data-color-override="false" data-hover-color-override="false" data-hover-text-color-override="#fff">Button Text

 

 

Jeśli chcesz zobaczyć wizualizacje szlaku w Google Earth pobierz sobie za darmo plik KML, który przygotowałem specjalnie na tego bloga. Jeśli masz zainstalowane Google Earth to pliki KML otworzysz dwuklikiem.

 

 

Mapka

Na czerwono mamy zaznaczony szlak Eigeru. Linia przerywana to linia kolejowa biegnąca wewnątrz gór.
Szlak Eigeru

 

 

Mapka google ze szlakiem Eigeru

Na tej mapce górny punkt to start w Grindelwald. Środkowy to Alpiglen gdzie pierwsi wspinacze spędzali ostatni nocleg przed rozpoczęciem batalii z północną ścianą. Dolny punkt to Eigergletscher. Stacja kolejowa i narciarska.


[flexiblemap src=”https://www.7hillz.pl/shared/EigerTrail.kml?v=2″ width=”500″ height=”500″ maptype=”terrain”]
 

 

Profil wysokościowy szlaku pod Eigerem
Szlak Eigeru topo
href="https://www.7hillz.pl/shared/eigertrail.kml" data-color-override="false" data-hover-color-override="false" data-hover-text-color-override="#fff">Button Text

 

 

FREERIDE NA EIGERZE

 

Fani jazdy poza szlakami mogą spróbować swoich sił zjeżdżając u podnóża Eigeru. Punkt startowy to stacja Eigergletscher. Wjedziesz tam wyciągiem krzesełkowym. Wysiądziesz na samym początku jednego z czerwonych stoków resortu Kleine Scheidegg/Männlichen. Jeśli tylko zjedziesz ze stoku w prawo, i trawersujesz w kierunku przeciwnym czyli do północnej ściany Eigeru, będziesz miał pod sobą bardzo fajny zjazd.

Z racji łatwej dostępności do tego zbocza jest ono często mocno wyjeżdżone i przy rzadkich opadach śniegu mogą powstać zamarznięte muldy. Więc jeździjcie ostrożnie.

Przy odpowiednich warunkach pogodowych wprawieni freeriderzy mogą pokusić się o zjazd zachodnią ścianą Eigeru. Jednak wymagane są umiejętności alpinistyczne oraz odpowiedni sprzęt, aby wdrapać się odpowiednio wysoko. Tutaj znajdziesz relacje dwóch snowboardzistów z takiej wyprawy.

 

Na zakończenie

Mam nadzieję, że wpis się podobał. Jeśli tak to proszę doceń wysiłek autora i polub bloga na fanpagu facebookowym 🙂 Dzięki temu dostaję sygnał, że to dobry kierunek rozwijania bloga.

A jeśli wiesz coś ciekawego o Eigerze, czego nie ma w tym wpisie to daj proszę znać to chętnie umieścimy tu dodatkowe informacje.